Wat zal de buitenwereld wel niet denken?

Verwachtingen

Ik was een gemakkelijk kind, ik was meegaand, niet moeilijk en deed wat mijn ouders zeiden. Sterker nog, mijn ouders dachten dat ik de puberteit over zou slaan. Dat was een heerlijke gedachte voor mijn ouders. Maar op een gegeven moment werd het door mijn ouders vanuit liefde en hun overtuigingen gecreëerde beschermde wereldje te beklemmend voor mij. Ik was nieuwsgierig naar het super aanlokkende onbekende. Ik was 18 jaar, een late puber dus, en volgens de wet volwassen. Ik ging me steeds meer afzetten tegen mijn ouders, maar vooral in het geheim. Ik wilde nog steeds het lieve, aardige, slimme meisje zijn in hun ogen. Stiekum spijbelde ik enorm. In die tijd was er gelukkig nog geen Magister die alles van je kind bijhoudt, dus ik kon doen wat ik wilde. Ik zakte voor mijn examen, ging naar een andere school en mijn gedrag bleef hetzelfde. Ik dronk op feestjes veel te veel alcohol. Ik kwam na een avond stappen thuis niet meer opdagen, sliep een week bij anderen en mijn ouders wisten niet precies waar ik was. Ik werd enorm verliefd op een jongen die in Spanje woonde en wilde zelfs met hem weglopen van huis. Een oude vriendin voorkwam dat. Ik had haar in vertrouwen genomen en zij had in paniek over mijn plan aan haar ouders verteld. Natuurlijk namen zij contact op met mijn ouders. Dus het reisavontuur dat mij naar Spanje zou brengen, eindigde al bij de voordeur. Die avond heb ik de pijn en het onvermogen van mijn ouders gezien, maar ik was niet tot bedaren te brengen, ik wilde alleen maar weg. Alleen dat ging niet.

Later heb ik mijn schuldig gevoeld over de pijn die ik hun had gedaan en dat schuldgevoel zorgde ervoor dat ik me weer ging aanpassen. Weer wilde ik voldoen aan hun verwachtingen. Ik verstopte mijn eigen pijn. De pijn van een gebroken hart. Van schuld naar schaamte, ik schaamde me dat ik niet het lieve, leuke slimme meisje was geweest. Door die schaamte heb ik heel weinig mensen verteld over mijn wegloopplannen. Zo ontstaan ook geheimen, want wat zal de buitenwereld er wel niet van denken? Pas op het moment dat ik de positieve intentie van mijn gedrag als 18-jarige kon zien (genieten van de enorme verliefdheid, vrijheid ervaren en losmaken van de verwachtingen van ouders) kon ik het schuldgevoel en de schaamte loslaten. De 18-jarige in mij omarmen, want zij weet als geen ander wat het is om je los te maken van de verwachtingen van anderen.

Als je te veel wilt voldoen aan de verwachting van een ander, ga je het leven van de ander leiden. Als het je helemaal niet kan schelen wat anderen van je vinden, verlies je je vermogen tot verbondenheid. Maar als je je te veel aantrekt wat anderen van je vinden, verlies je je bereidheid om je kwetsbaar op te stellen.

Dit verhaal komt uit het boek Ken je mij? 

Wil je meer lezen, download dan gratis het eerste hoofdstuk.

{a1506ar13528}

Durven we als vrouw nog wel kwetsbaar te zijn of wil je je mannetje staan?

Stop met je mannetje staan!

Wat hebben we geleerd als kind? Moeten we sterk zijn, kunnen we het wel alleen? Mogen we onze binnenwereld naar buiten brengen? Of is er een stemmetje de vuile was hang je niet buiten? Kunnen we nog wel leunen of hulp vragen. Controle houden of kunnen we loslaten…..

Ik hoor vaak dat we als vrouw ons mannetje moeten staan, maar misschien moeten we wel ons vrouwtje staan. Ook in leidinggevenden posities, juist de vrouwelijke energie meer benutten. Verbinding, intuïtie, gevoel, openheid en zachtheid. Ik had een flinke overschot aan mannelijk energie. Gericht op succes en erkenning van anderen, minder gericht op eigen gevoel, prestatiedrang, het beste willen zijn van allemaal, naar buiten toe doen alsof ik heel sterk en krachtig was. Dit leidde tot rusteloosheid, veel piekeren en gevoel van leegte. Dus vrouwelijke en mannelijke energie mochten meer in balans. In de afgelopen jaren heb ik veel krachtige vrouwen ontmoet, alleen de kracht hielp ze niet meer het zat ze eerder in de weg. Mooi om eens stil te staan bij de vraag, waarom wil je je mannetje staan?

Met mijn boek Ken je mij? De kracht van succesvol jezelf zijn, heb ik getracht zoveel mogelijk vanuit vrouwelijke en mannelijke energie te schrijven. De mannelijke energie zorgde voor de daadkracht en de vrouwelijke energie voor de openheid. Dit boek maakt mij kwetsbaar, ik heb mijn binnenwereld naar buiten gebracht. Met alle emoties die daar om heen hangen, angst, schaamte, verdriet , boosheid, teleurstelling, blijheid, plezier en ontroering. Ik deel mijn strubbelingen en mijn successen. Ik geloof namelijk dat ik je pas kan inspireren als ik vertel hoe ik het leven heb ervaren. Het zijn herkenbare verhalen, van openheid naar herkenbaarheid en verbinding. Natuurlijk heb jij jouw verhaal, daarom heb ik het boek ook gecombineerd met korte theorie en praktische oefeningen. Zodat jij ook nieuwe inzichten krijgt en dat je lekker in het boek mee kan kladderen,  jouw binnenwereld ook naar buiten kan. Hierdoor word je succesvoller jezelf en sta je energieker, krachtiger en vrijer in het leven.  Zou het niet mooi zijn als alle vrouwen de kans krijgen om succesvoller zichzelf te zijn.  Daarom is ook de Stichting Another Way gelanceerd.

De Stichting Another Way is voor Powervrouwen in een dip in Nederland. Vrouwen die door mishandeling, scheiding, werkloosheid of emigratie in een sociaal economische achterstand of isolement zijn gekomen. Ze krijgen een steuntje in de rug, in een periode van hun leven dat ze minder in zichzelf geloven. Minder geloven dat ze van toegevoegde waarde zijn voor de maatschappij. Dat ze wel een stap willen maken, maar niet weten hoe. Daar hulp bij kunnen gebruiken, alleen niet de middelen ervoor hebben. Zodat we van elkaar kunnen leren. Met elkaar maken we de wereld een stukje mooier! Je kunt ook vriend worden van de Stichting Another Way voor € 25,– per jaar steun jij dit mooie initiatief.